Nagrałem kiedyś krótki film o tym, że odcięcie się od toksycznych ludzi jest najważniejszą rzeczą, jaką możesz dla siebie zrobić. Obejrzało go trzydzieści razy więcej osób niż cokolwiek innego, co wtedy publikowałem. Nie dlatego, że powiedziałem coś odkrywczego. Dlatego, że trafiłem w coś, z czym bardzo dużo ludzi siedzi po cichu.
Problem w tym, że po takim filmie zostaje pytanie, na które w minucie nie da się odpowiedzieć: jak to zrobić, kiedy nie możesz tej osoby po prostu wyrzucić z życia. Bo to twoja matka. Bo pracujecie w jednym pokoju. Bo to ojciec twoich dzieci.
Odpowiem na to tutaj, porządnie.
Odcięcie się nie znaczy zerwanie kontaktu
To jest nieporozumienie, przez które ludzie latami nic nie robią.
Człowiek słyszy „odetnij się”, wyobraża sobie awanturę, trzaskanie drzwiami i rodzinę podzieloną na dwa obozy, po czym stwierdza, że jednak nie, i zostaje wszystko po staremu. A odcięcie się nie dotyczy osoby. Dotyczy przepływu.
Możesz widywać kogoś codziennie i nic mu nie oddawać. Możesz mieszkać z kimś pod jednym dachem i nie być jego zbiornikiem. To są dwie zupełnie różne rzeczy i tylko druga jest ci potrzebna.
Co się właściwie przelewa, czyli podczepy energetyczne
Mechanizm jest prostszy, niż się wydaje, i najlepiej widać go na jednej sytuacji, którą znasz.
Pozwalasz komuś narzekać ci do ucha. Słuchasz, bo jesteś porządnym człowiekiem. W trakcie otwiera się w tobie współczucie, a razem ze współczuciem otwiera się twój układ obronny. Wtedy następuje utrata energii życiowej.
Druga strona po takiej rozmowie czuje ulgę i wychodzi lżejsza. Ty czujesz się wyprany. To nie przypadek i nie zmęczenie. To przepływ, tylko w jedną stronę.
I dlatego taka osoba wraca. Nie dlatego, że jest zła. Dlatego, że zadziałało.
Jak zamknąć przepływ, nie robiąc sceny
Cztery ruchy. Żaden z nich nie wymaga rozmowy o waszej relacji i żaden nie da drugiej stronie punktu zaczepienia.
Pierwszy: skróć. Nie musisz odmawiać rozmowy, wystarczy, że przestaniesz dawać drugą godzinę. Zdanie, które działa, brzmi „mam teraz dwadzieścia minut”. I po dwudziestu minutach kończysz, nawet w połowie zdania. To jest cała technika.
Drugi: słuchaj, ale nie współodczuwaj na zawołanie. Możesz kogoś wysłuchać i nie wchodzić w jego stan. To nie jest oziębłość, to różnica między pomocą a byciem gąbką. Pomaga jedno pytanie zadane w myślach: czy ta osoba szuka rozwiązania, czy szuka publiczności. Odpowiedź zwykle znasz po dwóch minutach.
Trzeci: zamknij dobę. Ostatnia godzina przed snem bez cudzych spraw. Bez telefonu z tą osobą, bez odpisywania, bez czytania o cudzych dramatach. Energia wraca w nocy i nie wraca, kiedy głowa dalej pracuje na czyimś problemie.
Czwarty: odzyskaj poranek. Zanim wstaniesz, dziesięć spokojnych oddechów, dłuższy wydech niż wdech. To nie jest medytacja i nie potrzebujesz do tego nikogo. To ustawia ciało na twoją własną częstotliwość, zanim ustawi je ktoś inny.
Czego nie robić
Nie ogłaszaj, że stawiasz granice. To najczęstszy błąd i kosztuje najwięcej.
Moment, w którym mówisz „muszę zacząć o siebie dbać, więc odtąd będzie inaczej”, zamienia twoją decyzję w temat do dyskusji. Druga strona dostaje coś, z czym może polemizować, obrazić się albo poczuć się skrzywdzona, i nagle to ty tłumaczysz się ze swojej własnej doby. Granica postawiona po cichu jest nie do podważenia, bo nie ma czego podważać.
Nie próbuj tej osoby naprawić. To jest dokładnie ta rola, w którą masz wejść, i im lepiej ci w niej idzie, tym mocniej się w niej zasiedzisz.
I nie kupuj pierwszego lepszego amuletu z internetu. Przedmiot bez zaprogramowania to tylko kamień.
Co się stanie w pierwszych tygodniach
Uprzedzam, żebyś się nie wystraszył i nie uznał, że robisz coś źle.
Zwykle jest sprawdzanie. Częstsze telefony, dłuższe wiadomości, nagły kryzys akurat wtedy, gdy skróciłeś rozmowę. To nie jest złośliwość i rzadko jest świadome. To jest odruch kogoś, komu nagle przestało płynąć.
Zwykle jest też twoje poczucie winy, i ono bywa gorsze niż cała reszta. Poczucie, że jesteś zimny, że zawodzisz, że porządny człowiek by tak nie zrobił. Zapamiętaj tylko jedno: to poczucie pojawia się dokładnie wtedy, kiedy zaczyna działać. Nie jest sygnałem, że popełniasz błąd. Jest sygnałem, że zmieniłeś układ, który trwał latami.
Po dwóch, trzech tygodniach robi się spokojniej. U ciebie i, o dziwo, często też u niej.
A jeśli odciąłeś się, a ona dalej siedzi ci w głowie
To jest druga połowa tej sprawy i pytanie, które dostaję najczęściej po tym tekście.
Numer usunięty, kontakt zerwany, ostatnia rozmowa pół roku temu. A mimo to prowadzisz z tą osobą kłótnie pod prysznicem, sprawdzasz, czy obejrzała twoją relację, i po dniu, w którym ktoś tylko wspomniał jej imię, wracasz do domu pusty.
Wtedy przeciąłeś kontakt, a nie więź. To dwie różne rzeczy i tylko jedna z nich jest w telefonie. Dopóki nadal tłumaczysz tę osobę albo oskarżasz, nadal układasz zdania, które kiedyś jej powiesz, nadal mierzysz swoje sukcesy tym, co ona by na to powiedziała, ma do ciebie dostęp, choćby nigdy więcej się nie odezwała.
Energii nie zabiera ten drugi człowiek. Zabiera ją uwaga, którą mu oddajesz, a on nie musi o tym nawet wiedzieć.
Po czym poznać, że więź jest nadal otwarta
Nie po tym, że o kimś myślisz, bo myśleć o przeszłości to normalne. Poznaje się to po tym, że myślenie kosztuje.
– prowadzisz w głowie rozmowy, które nigdy się nie odbędą, i wychodzisz z nich zmęczony
– sprawdzasz, co u tej osoby, choć wiesz, że po każdym sprawdzeniu jest gorzej
– twoje sukcesy mierzysz tym, co ona by na to powiedziała
– jedno przypadkowe wspomnienie jej imienia potrafi położyć ci cały dzień
– tłumaczysz się przed nią w myślach, choć od dawna nie masz z czego
Trzy pozycje z tej listy przy jednej osobie to już nie wspomnienie, tylko otwarty kanał.
Jak to domknąć samemu
Potrzebujesz czterdziestu minut i pewności, że nikt ci nie wejdzie.
Zacznij od wypisania jednym zdaniem, czego nie powiedziałeś. Nie całej historii, jednego zdania. Zwykle jest krótkie i zwykle nie jest tym, czego się spodziewałeś. Potem powiedz to na głos do pustego pokoju, raz, bez poprawiania się. Nie do wyobrażonej osoby po drugiej stronie, bo wtedy zaczynasz kolejną rozmowę w głowie, a chodzi o coś przeciwnego.
Dalej zamknij oczy i pozwól, żeby połączenie pokazało się jako obraz. U jednych to lina, u innych nitka, korzeń albo rura. Nie wymyślaj, jak ma wyglądać, i nie poprawiaj tego, co przyszło. Zauważ, gdzie jest przyczepione, bo to miejsce coś ci powie.
Teraz krok, który ludzie pomijają, a on decyduje o całej reszcie. Zanim cokolwiek przetniesz, powiedz w myślach, że oddajesz tamtej osobie wszystko, co jej, i zabierasz z powrotem to, co twoje. Przecięcie bez tego zostawia w tobie cudze rzeczy, a twoje po tamtej stronie, i dlatego więź odrasta.
Na koniec przetnij i zamknij miejsce, w którym było przyczepione. Otwarte miejsce po przeciętej więzi jest dokładnie tym, przez co całość wraca. Zapisz, co widziałeś, i przez tydzień nie sprawdzaj, czy zadziałało, bo sprawdzanie to ta sama uwaga co wcześniej, tylko w nowym opakowaniu.
Czego to nie zrobi
Mówię o tym, bo połowa rozczarowań bierze się z tego, że nikt nie powiedział tego na czas.
Nie sprawi, że przestaniesz tę osobę pamiętać, i nie ma sprawić. Nie sprawi, że ona się zmieni, przeprosi albo zrozumie. I nie zastąpi decyzji, których unikasz: jeśli nadal z kimś mieszkasz, pracujesz albo spłacasz wspólny kredyt, żadna praca z energią nie zdejmie ci z głowy tego, że coś trzeba ustalić na poziomie zwykłego życia.
Wróci, zwykle po dwóch, trzech tygodniach. Nie zaczynaj wtedy od nowa całej procedury, tylko sprawdź, co wydarzyło się w tym dniu. Prawie zawsze okazuje się, że wcześniej oddałeś komuś innemu za dużo siebie, a stara więź jest po prostu najsłabszym miejscem, które puszcza pierwsze.
Kiedy to nie wystarcza
Powiem uczciwie, bo nie lubię obiecywać za dużo.
Jeżeli po dwóch tygodniach czujesz różnicę, to znaczy, że wystarczyło i nic więcej nie jest ci potrzebne. Cieszę się i nic mi nie musisz.
Jeżeli nie czujesz nic albo poprawa wraca do punktu wyjścia po kilku dniach, to zwykle znaczy, że rzecz nie kończy się na tej jednej osobie i na bieżącej sytuacji. Wtedy trzeba zobaczyć, co konkretnie siedzi, ile tego jest i skąd przyszło.
Mogę zrobić analizę energetyczną. Patrzę ze zdjęcia i wypisuję ci wprost, co widzę. Nie musisz zamawiać nic więcej, żeby to dostać, i po przeczytaniu sam zdecydujesz, czy chcesz iść dalej.
Zanim zaczniesz
Warto najpierw sprawdzić, czy to w ogóle o to chodzi, bo czasem wyczerpanie ma zupełnie inne źródło niż konkretny człowiek.
Spisałem listę kontrolną: dwanaście znaków, po których poznasz, że ktoś w twoim otoczeniu wysysa z ciebie energię, plus te cztery rzeczy rozpisane szerzej. Przeleci ci to przez ręce w kilka minut. Nic za nią nie biorę, pobierzesz ją tutaj.
A jak coś w tym tekście nie pasuje do twojej sytuacji, napisz. Czytam wszystkie wiadomości.
A jeśli mimo wszystkiego powyżej dalej jesteś pusty po każdym kontakcie z tą osobą, warto sprawdzić, co się przez te lata nazbierało. Od tego jest analiza energetyczna ze zdjęcia. Jak jesteś w dołku, przestań kopać. Jedyna droga do uwolnienia prowadzi w górę.