Coś na mnie siedzi. Po czym poznać urok i kiedy potrzebne jest oczyszczanie energetyczne

Urok to dawna nazwa na sytuację, w której czyjeś spojrzenie, zazdrość albo nieszczera pochwała odbiera człowiekowi siły albo szczęście w jednej konkretnej sprawie. Rozpoznaje się go po trzech rzeczach: zaczął się nagle, w określonym dniu albo po określonym spotkaniu, dotyczy jednej sfery życia, a nie wszystkiego naraz, i nie mija mimo rozsądnych prób naprawy. Czy to rzeczywiście urok, rozstrzyga analiza energetyczna. Zdejmuje go oczyszczanie energetyczne, a na co dzień chroni amulet ochronny i ograniczenie kontaktu z osobą, przy której robi ci się ciężko.

Ludzie, którzy piszą do mnie w tej sprawie, zaczynają prawie zawsze tak samo: „w sprawie zdjęcia klątw i uroków, cokolwiek na mnie siedzi”. I prawie zawsze przepraszają, że brzmi to dziwnie.

Nie brzmi. Przez większość historii to było jedno z najzwyczajniejszych pytań, jakie człowiek mógł sobie zadać. Przeczytałem dwie stare książki, które opisują urok w kilkunastu kulturach naraz, i zebrałem z nich to, co pomaga odpowiedzieć na pytanie, które pewnie zadajesz sobie teraz: czy to naprawdę urok, czy po prostu gorszy czas.

Najstarszy powód, dla którego ludzie sięgali po magię

Ernest Wallis Budge przez lata opiekował się zbiorami starożytności egipskich i asyryjskich w British Museum. W 1930 roku wydał książkę o amuletach z całego świata i jeden jej rozdział poświęcił urokowi, po angielsku „evil eye”, czyli złemu oku.

Zaczyna go od mocnego zdania. Ze wszystkich rzeczy, które w każdej epoce pchały człowieka do magii, najsilniejszą był właśnie urok. Ludzie w niemal każdej kulturze wierzyli, że samo spojrzenie potrafi zaszkodzić człowiekowi, jego zwierzętom, plonom i dobytkowi. Najbardziej, jak pisze, dzieciom i kobietom spodziewającym się dziecka.

Najciekawszy jest u niego mechanizm. Szkodzi nie samo patrzenie, tylko patrzenie połączone ze słowem. Albo lekceważącym, albo przeciwnie, z pochwałą, za którą stoi ukryta myśl życząca czegoś odwrotnego. U nas mówiło się na to „uroczyć” i dlatego po pochwaleniu dziecka starsze kobiety dodawały szybko „na psa urok”.

Budge opisuje też zwyczaj ze Wschodu. Kiedy klient zaczynał źle mówić o towarze, kupiec od razu go chował, żeby nie ściągnąć na niego nieszczęścia. A kiedy ktoś wyśmiewał człowieka albo zwierzę, bliscy po prostu go odprowadzali.

Za urokiem prawie zawsze stoi zazdrość

Budge przytacza Francisa Bacona, który już w XVII wieku pisał, że tylko dwa uczucia mają moc zauroczenia: miłość i zawiść. Sam dodaje do tego zazdrość i stwierdza wprost, że zawiść, zazdrość i urok są ze sobą nierozłącznie związane.

To zgadza się z tym, co widzę w pracy. Za urokiem rzadko stoi ktoś, kto siada wieczorem i planuje komuś zaszkodzić. Znacznie częściej stoi ktoś, kto ci czegoś zazdrości, czasem nawet nie przyznając się do tego przed samym sobą. Jak działa sama zazdrość, opisałem w tekście o cudzej zazdrości.

Z tego wynika rzecz bardzo praktyczna. Urok można rzucić niechcący. Wystarczy silne uczucie skierowane na jedną konkretną rzecz w twoim życiu.

Po czym dawniej rozpoznawano urok

Druga książka to „Gypsy Sorcery and Fortune Telling” Charlesa Lelanda z 1891 roku, zbiór wierzeń i zaklęć z Węgier, Siedmiogrodu, Bałkanów i innych krajów Europy. Leland, za węgierskim badaczem Wlislockim, opisuje, że matki najbardziej bały się „zawołania”, czyli uroku rzuconego na dziecko słowem i spojrzeniem. Z Serbii notuje osobne słowo na kobietę, której spotkanie z samego rana przynosi pecha na cały dzień.

Kiedy czyta się te opisy obok siebie, powtarzają się w nich trzy rzeczy:

  • zaczynało się nagle, po czyjejś wizycie, spojrzeniu albo pochwale
  • dotyczyło jednej sprawy: dziecka, krowy, zbiorów, interesu, a nie całego życia
  • ludzie zwykle wiedzieli, od kogo to przyszło, tylko nie mieli dowodu

Te trzy cechy są dziś równie dobrą wskazówką jak wtedy.

Jak się chroniono, zanim coś przylgnęło

Dawna ochrona przed urokiem miała dwa cele: odciągnąć spojrzenie albo je rozproszyć.

Leland pisze, że dzieciom zawieszano na szyi amulety z muszli, a ochronną moc przypisywano też rogom, podkowom, kłom dzika i kawałkom koralu. Wspomina podróżnika, który zauważył, że perskie dywany tka się we wzory celowo splątane, żeby urok błądził w nich i nie dosięgał domowników. Z tego samego powodu w wielu zaklęciach wracają plecione sznury.

Dziś tę samą rolę pełni amulet ochronny. Noszony na co dzień nie zdejmie czegoś, co już przylgnęło, ale sprawia, że to, co przychodzi z zewnątrz, nie ma się czego uczepić. Kiedy amulet ma sens, a kiedy odradzam kupowanie czegokolwiek, opisałem w tekście o amuletach.

Jak urok zdejmowano

Leland zapisał dwa sposoby, którymi zdejmowano urok z dziecka. W pierwszym czerpano wodę z potoku, koniecznie z prądem, a nie pod prąd. Do garnka wrzucano siedem węgli, siedem garści mąki i siedem ząbków czosnku, gotowano i mieszano gałązką rozwidloną na trzy, a znachorka mówiła zaklęcie. W drugim matka brała do ust słoną wodę i kapała nią na rączki i nóżki dziecka.

Nie traktuj tego jak przepisu do powtórzenia w kuchni. Ciekawe jest co innego. Pierwsze zaklęcie każe złym oczom zgasnąć, drugie odsyła chorobę tam, skąd przyszła, w oczy, które ją rzuciły. Dawni ludzie nie próbowali uroku rozpuścić w sobie. Gasili go u źródła albo go odsyłali.

To jest ta część tradycji, która zostaje aktualna. Uroku nie przeczekuje się przez zaciskanie zębów i nie wypracowuje się go medytacją. Trzeba go zdjąć i zamknąć drogę, którą przyszedł.

Co z tego jest prawdą dziś

Nie każdy gorszy okres jest urokiem. Większość nie jest. Zanim zaczniesz kogokolwiek podejrzewać, odpowiedz sobie uczciwie na trzy pytania:

  • czy umiesz wskazać dzień albo spotkanie, od którego to się zaczęło
  • czy sypie się jedna konkretna rzecz, czy wszystko po trochu
  • czy rozsądne próby naprawy działają chociaż na chwilę

Jeśli nie umiesz wskazać początku, sypie się wszystko po trochu, a odpoczynek trochę pomaga, to najczęściej nie jest urok, tylko długie zmęczenie. Wtedy zacznij od tekstu o tym, jak dodać sobie energii, kiedy odpoczynek już nie pomaga.

Jeśli umiesz wskazać dzień, sypie się jedna sprawa i nic nie działa, to warto sprawdzić, z czym masz do czynienia. Od tego jest analiza energetyczna. Bez niej każda decyzja jest zgadywaniem, a zgadywanie w tej sprawie kosztuje najwięcej, bo łatwo skrzywdzić kogoś niewinnego podejrzeniem.

I jedno zdanie, które powtarzam każdemu: nazwanie tego, co się dzieje, nie jest wyrokiem na nikogo. Nie musisz nikogo wykreślać z życia ani się z nikim kłócić. Przestajesz tylko płacić za coś, o czym nie wiedziałeś, że płacisz.

Kiedy urok trzeba zdjąć, a nie przeczekać

Urok rzucony w chwili zazdrości często słabnie sam, kiedy przestajesz się z tą osobą widywać albo przestajesz opowiadać jej o swoich planach. Ale jeśli minęło kilka tygodni, ograniczyłeś kontakt, a rzecz wraca ciągle w tym samym miejscu, przestaje mieć sens czekanie.

Wtedy właściwym krokiem jest oczyszczanie energetyczne. Zdejmuje to, co przylgnęło, i zamyka kanał, którym to przychodziło. Jeśli wolisz mieć oba kroki naraz, jest oczyszczenie z analizą: najpierw sprawdzam, co tam jest, potem pracuję. Tylko przy najcięższych sprawach, kiedy to nie jest już urok z zazdrości, tylko praca prowadzona świadomie i długo, potrzebny jest egzorcyzm. Ceny wszystkich kroków są w cenniku.

Mówię o tym przed, nie po: w pierwszych dniach bywa gorzej, zanim zrobi się lepiej. Dlaczego tak się dzieje, opisałem w tekście o tym, co dzieje się po oczyszczeniu. A jeśli pierwsze pytanie, jakie masz w głowie, brzmi „czy to bezpieczne”, odpowiedź jest w tekście o tym, czy oczyszczenie energetyczne jest bezpieczne.

Najczęstsze pytania

Czy można rzucić urok niechcący?

Według starych źródeł tak i to jest najczęstszy przypadek. Budge opisuje pochwałę, za którą stoi ukryta myśl życząca czegoś odwrotnego. Do tego nie potrzeba żadnego rytuału, wystarczy silne uczucie skierowane na jedną rzecz w czyimś życiu.

Czy urok mija sam?

Czasem tak, zwłaszcza ten rzucony w jednej chwili zazdrości. Jeśli trwa tygodniami mimo ograniczenia kontaktu, sam już nie zejdzie. Wtedy pomaga oczyszczanie energetyczne.

Czy amulet ochronny wystarczy?

Jako codzienna ochrona tak, tak samo jak muszle i korale u dawnych matek. Jako jedyna odpowiedź na coś, co siedzi na tobie od miesięcy, nie. Amulet ochronny chroni przed tym, co dopiero przychodzi, nie zdejmuje tego, co już jest.

Czy muszę wiedzieć, kto to zrobił?

Nie. Dawni ludzie bardzo chcieli to wiedzieć i to właśnie kończyło się krzywdą niewinnych. Ważniejsze jest, co się dzieje, niż kto za tym stoi.

Gdzie przeczytać te stare książki?

Obie są w domenie publicznej i leżą za darmo w sieci:

Od czego zacząć

Jeśli czytając to, kiwałeś głową przy każdej z trzech cech, nie zgaduj dalej i nie szukaj winnych. Zacznij od jednego kroku: analiza energetyczna pokaże, czy w ogóle jest co zdejmować, a jeśli jest, to co dokładnie i skąd przyszło.

Wpisz co najmniej trzy litery.